Já nú er dagurinn sem öll heimsbyggðin hefur beðið eftir með
eftirvæntingu runninn upp.
Ég man eftir fyrstu kynnum okkar. Ég var á leiðinni útí KR í
Knattspyrnuskólann, ætli ég hafi ekki verið svona 6 ára. Ég labbaði
inní KR heimilið og tyllti mér við hliðina á dreng sem var í
bústnara lagi og með svona rjómabollurjóðar kinnar. Mér fannst hann
vingjarnlegur og sakleysið skein úr augunum á honum og ég sá að
hann beið í eftirvæntingu eftir að fá að feta í fótspor bræðra
sinna sem allir höfðu gert garðinn frægan með stórveldinu.
Eftir þetta hefur þessi drengur átt sérstakan stað í hjarta
mínu, bæði fyrir ótrúlega manngæsku og frábæran persónuleika. Allt
mitt líf hef ég getað stólað á þennan snáða, hvað sem bjátaðaði á.
Hvort sem að ég lenti í slagsmálum eða vantaði félaga til að kíkja
á Mcdonalds þá var hann alltaf til staðar.
En nú þegar ég lít til baka á ég erfitt með að trúa því að þetta
kríli sé komið á þann stað í lífinu að þurfa að taka stórar
ákvarðanir, að þetta unglamb þurfi að halda útí heiminn í leit að
ævintýrum og farsæld. Ég ýki ekki þegar ég segja að mér vöknar um
augun og finni fyrir kökk í hálsinum. Hvað ef eitthvað kemur fyrir
hann í þessum gríðarstóra heimi sem við búum í, það er samt ekkert
hægt annað en að vona það besta.
Þá er aðeins hægt að óska Gunnari Kristjánssyni, æskuvini, syni,
bróður, frænda,fótboltamanni, trompetleikara, skemmtikraft, dansara
og áhugamanni um stelpur frá Florida

Til
hamingju með tuttugu ára afmælið